برای همه آنهایی که بی‌ تقصیر ند :

تقدیم به چشم‌هایی‌ که در راه ماندند و دل‌هایی‌ که آن‌ها را راندند ،

 تقدیم به اشک‌هایی‌ که غرورشان شکست و عهدهایی که کسی‌ آنها را نبست.

زندگی‌ شیبی ست ، عشق سیبی ست و وای بر حال آنکه در عشق پای بند نظم و

 ترتیبی است

و اما تو:قرار نبود آن وقت‌های تو جایشان را با این وقت‌های من عوض کنند

قرار نبود عشق هم مثل گیلاس،بوسه،عیدی و تعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد.

قرار نبود کسی‌ سختش باشد بگوید دوستت دارم.

قرار نبود کسی‌ به هوای نشکستن دل دیگری بماند. قرار بود هر کس به هوای

 نشکستن دل خودش بماند

قرار نبود هر چه قرار نیست باشد،قرار تنها بر بی‌ قراری بود و بس،گمان نمی‌‌کنم گناه

 من سنگین تر از نگاه تو باشد ،

اما

 یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه لالایی‌های شعر گونه‌ام را می‌گیرد ،مهم

 نیست فقط یک چیز یاد همه بماند،اگر اتفاقی‌ که نباید بیفتد افتاد ، تنها برایت

می‌‌نویسم ، خودت خواستی‌ تقصیر من نبود .

 زیر سایه امن‌ترین سایه بان هستی‌ دلواپس دلواپسی‌های یکدیگر باشیم....